.........ذهنيت همان فلسفه و بينش و شهود هنرمند است و زاويه‏ى ديد، نگرش هنرى و بيان هنرى او. در مورد زبان هنر گاهى از ناخودآگاه و گاهى از جريان سيال ذهنى و تداعى معانى و گاهى از انعكاس حادثه در ذهن و عكس العمل‏هاى گوناگون در برابر حادثه به نام زبان هنرى و نگاه هنرمندانه گفت‏وگو مى‏شود و از اجتماع اين عكس العمل‏هاى متفاوت است به نوعى كوبيسم در ادبيات و يا كولاژ در سينما مى‏رسيم. در حالى‏كه زاويه‏ى ديد و نوع برش و نگرشى كه به يك حادثه دارم، جدا از ناخود آگاه، تداعى معانى و عكس العمل مى‏تواند بيان هنرى را عرضه كند. وقتى كاسه‏اى چينى و گران‏قيمت را از دست مى‏دهم و به شكسته‏هايش نگاه مى‏كنم، مى‏توانم از ناخودآگاه و يا تداعى معانى و يا عكس‏العمل‏هاى متفاوت آدم‏هاى متفاوت، نشانى بياورم و مى‏توانم به چنين حادثه‏اى با نگرشى تازه روى بياورم و اين نكته را نشان بدهم كه بر شكستنى‏ها تكيه نكنم و از شكستگى‏ها، درس وارستگى بگيرم و به جاى رنج و غصه و بى‏خيالى و «بابا ولش كن»، به اين اقتدار و اين نگرش دست بيابم كه اين زاويه‏ى ديد، بيان هنرى همين واقعه را عهده دار است و منهاى ناخودآگاه فرويدى و اريك فرومى و منهاى سيال ذهن و تداعى معانى و منهاى عكس العمل‏هاى متفاوت از يك حادثه، هنرمندانه‏ترين برداشت‏ها و نگرش‏ها را به دنبال مى‏آورد. ص۱۸