از کتاب پاسخ به پیام نهضت آزادی :

 روزپنجشنبه ۲۷شهریورماه۶۵پیام نهضت آزادی را ارسال داشته بودید،دریافت کردم از توجه و محبت شما سپاسگزارشدم.

شاید جای تعجب باشد که آدم گمنام  و بر کناری مثل من که هیچ خاکی هم قبولش نمی کند در ذهن دقیق نهضت جایی داشته باشد،تا آنجا که آدرس و نشانی ، هر چه ناقص،از او داشته باشد.

ولی من تعجب نکردم چون این طبیعی است که آب دنبال چاله بگردد و به زمینه های مناسب و مسأله دار ومطرود توجه بشود.                           

آنچه که باعث شد که با تراکم کارها به پاسخ پیام فکر کنم و آخر پس از چند روز مزاحمتان بشوم چند نکته بود.

۱-حرف هایی هست که از زبان من که در این نمد کلاهی ندارم بهتر جذب و یا لااقل شنیده می شود؛ چون نه نشانی دارم و نه وابسته و ضعیف هستم که به خاطر عزت ووجاهت به تظاهر و ریا ویا تقیه و مماشات روی بیاورم.

........ پیش از هر چیز به جاست که من از موازین و اصول و روش کار خودم حرفی بزنم؛ چون معتقدم اگر موازین در دست نباشد حتی همراه  بینات و کتاب و در کنار آگاهی روشن و فقه، مسائل از ابهام بیرون نمی آید.

...... ..و همین است که امام علی (ع) دستور می دهند میزان را به دست بیاور تا حق را بشناسی. حق را با افراد و حتی با معصوم نمی توانی بفهمی، چرا که کارهای متنوع هر یک و اختلاف سلوک آنها انسان را به حیرت و یا تناقض و بن بست می کشاند.

باید پیش از برخورد با متشابهات تاریخ و سنت و پیش از تأسی و اقتداء به معصومین، میزان را همراه داشته باشیم، و گرنه در برابر الگوهای متفاوت معصومین متحیر می مانیم که همچون رسول(ص)، یا فاطمه (س)، یا علی (ع)، یا حسن (ع) و حسین (ع)، همچون کدام یک اقدام کنیم.

....... حرکت انبیاء بدون توجه به اهداف و اهمیت ها و اولویتها و تضعیف باطل و تقویت حق، که موازین حرکت هستند و بدون توجه به تبین، درگیری، قتال که مراحل حرکت هستند و بدون توجه به انتظار، تقیه، قیام که اصول مبارزه هستند، توجیه نمی شود، فراز و نشیب ها و تنوع برخوردها توضیح نمی یابد.

....... انتخاب اهمیت ها و توجه به اولویت ها و بهترین کار ممکن میزانی است که داستان نینوا را هم تحلیل می کند.

... خلاصه کنم: هدف، اهمیت، تفویت حق و تضعیف باطل میزانی است که باید در حرکت به آن توجه داشت.

....... اما اگر اهداف از حد رشد، به تکامل، به عدالت، به آزادی، به رفاه تنزل کرد و در همین سطح پرسه زد، باید دست به کار شد و دوباره و چند باره راه افتاد.

در این مرحله، تمامی ضعف ها و نارسایی ها چه در سطح طرح و چه مرحله اجراء را، باید تکمیل و تامین کرد، نه توجیه و نه تضعیف.

هنگامی که دشمن دست به کار شده تا جوان هایت را با شبهات و شهوات و فتنه ها و بدعت ها و انحراف ها و خدعه ها و نیرنگ ها خنثی و خراب و یا درگیر با هم و سردر جان هم بسازد، تو نمی توانی به خاطر ضعف های تربیتی و یا اجرایی به گوشه ای بخزی و قلم بزنی و دست از تربیت مجریانی که لازم هستند و باید در حد ایثار کار کنند و مزد نخواهند و سپاس نخواهند وحائف و ترسناک هم باشند- که کوتاهی کرده ایم و آن طور که باید و می توانسته ایم کار نکرده ایم- بکشی؛ که به شهادت سوره هل اتی تا این حد باید گام برداشت: «یطعمون الطعام علی حبه»، «لا نرید منکم جزاءاً و لا شکوراً»، «انا نخاف»، تا حد ایثار، بدون توقع مزد و سپاس و همراه ترس و خضوع.

........ گذشته از این میزان، میزان اهمیت و انتخاب بهترین وجه ممکن، مطرح است که می تواند در شرایط گوناگون توجیه صلح حدیبیه و جنگ علی (ع) باشد و می تواند مقدار وابستگی به زمان تعهد را مشخص کند.

و معیار سوم، میزان دیگر این نکته است که باطل را آن گونه بکوبی که حق تقویت شود و باطل دیگر تغذیه نکند.

و چهارم این که حق را آن گونه مطرح کنی که باطل ها سر برندارند و خوراک مطبوعاتی و تبلیغاتی برای خود جمع نکنند و بر آتش دل تو، کباب عروسی شیطان را باد نزنند.